பட்டினப்பாலை இயற்றப்பட்ட மண்டபத்தைப் பாதுகாத்தான் மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன்

 

தண்டமிழ் நாடன் என்று தன்னைப் பெருமையுடன் சொல்லிக்கொண்டவன் ராஜராஜன். தமிழ்த்திருமுறைகளைத் தேடி எடுத்து கோவில்களில் பாடச் செய்த மன்னன் ராஜராஜன். சங்கத்தமிழ் இலக்கியமான பட்டினப்பாலை இயற்றப்பட்ட மண்டபத்தைப் பாதுகாத்தான் மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியன். தமிழாபரணன் என்ற சிறப்புப் பெயரைக் கொண்டவன் நெடுஞ்சடைய பாண்டியன். தமிழுக்காக உயிரை அளித்தவன் பல்லவன் நந்திவர்மன். சேர, சோழ, பாண்டிய, பல்லவ மன்னர்களைப் போல தமிழுக்குத் தொண்டு செய்தவர்கள் யாருமில்லை. அவர்களைத் தவிர்த்தால் தமிழ் வரலாறே இல்லை.

அந்தணர் என்போர் அறவோர் குறளில் கூறுவதும் நவீன தமிழ் பண்பாட்டு விரோதிகள் நச்சுப் பொய்களும்

அந்தணர் என்போர் அறவோர் குறளும் நவீனர்களின் நச்சு உரைகளும்

 அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர்க்கும்
செந்தண்மை பூண்டொழுக லான்            ( குறள் :30 நீத்தார் பெருமை  )

தமிழர் மெய்யியல் மரபுரை:  துறவிகள் (நீத்தார்) என்போர்   எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்புகொண்டு அருள் பொழிந்து ஒழுகுவாராய் இருக்க வேண்டும்.

இந்தக் குறளில் துறவி என்பதை தான் கூற வேண்டிய செய்தியை சொல்ல வெண்பா வழக்கு சீர்- தளையில் அமைக்க அந்தணர் எனப் பயன் -படுத்தினாலும் குறித்தது முனிவர்களை தான். 

ஆனால் காலனி ஆதிக்க கிறிஸ்துவ மதமாற்ற‌ நச்சு தமிழர் விரோதக் கல்வியும், அந்தணர் வெறுப்பு எனும் விஷத்தை திணித்து தேவநேயன் போன்றோர் அராஜகத்தினால் நாம் பல தமிழ் புலவர் உரையில் சம்பந்தம் இல்லாதவற்றை காண்கிறோம்.
அந்தணர் தமிழரில் மூத்த தொல்குடியினர். தொல்காப்பியரும், திருவள்ளுவரும்  அந்தணர் தான்.
கிறிஸ்துவ நச்சு மதம் பரப்ப செய்த பொய்யின் அடிமைகளாய் உள்ளவர்கள் செய்யும் கேடு அளவு தாண்டி செல்கிறது. 

 

தமிழண்ணல்  

கா.சு.பிள்ளை

தமிழர் மரபின் அந்தணர் என்பது ஒரு தொழில் முறை பிரிவு (வர்ணம்), அந்தப் பொருளிலும், அந்தணர் என்பதற்கு சமமான பிற சொற்களாலும் வள்ளுவப் பெருந்தகை பயன் படுத்தி உள்ள குறட்பாக்கள்; இவை அனைத்திலும் வள்ளுவர் பிராமணர்களையும் வேதங்களையும் தான் போற்றுதலாய் குறிக்கிறார்.

அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய்
நின்றது மன்னவன் கோல்.           (543-செங்கோன்மை)
அந்தணர்கள் ஓதும் வேதம் மற்றும் தர்ம சாஸ்திர அற நூல்களின் ஆட்சி செய்து அதற்கு முன்னோடியாய் அவர் செங்கோல் இருக்க வேண்டும்.
மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான்
பிறப்பொழுக்கங் குன்றக் கெடும்.         (134ஒழுக்கமுடைமை)
 பார்ப்பான் தான் கற்ற வேதத்தை மறந்து போனாலும் பிறகு கற்றுக் கொள்ளலாம்; ஆனால், அவன் பிறந்த குலத்திற்கு ஏற்ற, மேலான ஒழுக்கத்திலிருந்து தாழ்ந்தால் அவன் குலத்தாலும் தாழ்வான்.

ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல்மறப்பர் 
காவலன் காவான் எனின்.                    (560 கொடுங்கோன்மை)
நாட்டைக் ஆளும் அரசன் முறைப்படி காக்காவிட்டால், அந் நாட்டில் பசுக்கள் பால்  தயிர் என தரும் பயன் குன்றும், அந்தணரும் தங்கள் வேத தர்ம சாஸ்திரங்களை மறந்து விடுவர்.

கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் அரசர்கள் வள்ளுவர் காலம் முன்பே வடமொழி அற நூல்களை பின்பற்றினர் எனக் காட்டுகிறது.   சிலப்பதிகாரமும் உறுதி செய்கிறது.    

“கடவது அன்றுநின் கைத் தூஉண் வாழ்க்கை;
வடமொழி வாசகம் செய்த நல்லேடு
கடனறி மாந்தர் கைந்நீ கொடுக்க” என.....” (அடைக்கலக் காதை)
வடமொழி தர்ம சாஸ்திர அற நூல்களில் கூறியபடி கோவலன் தானங்களைக் கொடுத்தார்.-சிலப்பதிகாரம் அடைக்கலக் காதை

இங்கு கடவுளை அந்தணர் என்பதை எந்த புலவரும் சொல்வதே இல்லை அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
பிறவாழி நீந்தல் அரிது.                                 (8-கடவுள் வாழ்த்து)

நீத்தார் பெருமை என்பது முனிவர்கள் பெருமையைப் போற்றும் அதிகாரம், முனிவர்கள் இயற்கையின் ஓசைகளில் இருந்து பெற்று தந்தது தான் வேதங்கள் எனும் மறைகள், இவை இறைவனைப் புரிந்து துதிக்க உதவுவது. இதையே வள்ளுவரும்

நிறைமொழி மாந்தர் பெருமை நிலத்து
மறைமொழி காட்டி விடும்.                            ( குறள் 28: நீத்தார் பெருமை)
 தமிழர் மெய்யியல் மரபுரை: தவவலிமை உள்ள துறவிகள் பெருமையைக  இந்நிலத்து வேதங்கள் காட்டுகின்றன.

நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற் கிளக்கும்1
மறைமொழி தானே மந்திரம் என்ப.           தொல்காப்பியம்-செய்யுளியல்480
நிறைந்த மொழியையுடைய மாந்தர் தமது  தாணையாற் சொல்லப்பட்ட மறைந்தசொல் மந்திரமாவ தென்றவாறு.

மந்திர விதியின் மரபுளி வழாஅ
அந்தணர் வேள்விஓர்க் கும்மே;ஒருமுகம்-
                                  -  திருமுருகாற்றுப்படை2. திருச்சீர் அலைவாய்

முற்றும் துறந்த முனிவர்கள் பெருமைகளை  போற்றி கூறுவதே சிறந்த நூல்களின் துணிவாகும். (நற்பனுவல் நால்வேதத்து என்பது சங்க இலக்கியம்)
ஒழுக்கத்து நீத்தார் பெருமை விழுப்பத்து
வேண்டும் பனுவல் துணிவு.                        ( குறள் 21: நீத்தார் பெருமை)

கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்.                     குறள் 2:
தமிழர் மெய்யியல் மரபுரை:  உலகைப் படைத்த நிறைந்த அறிவினுடையவர் திருவடிகளை  தொழுது பணியவே கல்வி இல்லாவிடில் கற்ற கல்வியினால் ஆகிய பயன் என்ன?.

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல.                             குறள் 4:
உலகைப் படைத்த இறைவன் என்பவர் விருப்பு வெறுப்பு அற்றவர், தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டவர் எனும் கட்டுக் கதை, பெண்களுக்கு ஆத்மா கிடையாது எனும் மூட நம்பிக்கைகளை இங்கு உடைக்கிறார்.

இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு.                    குறள் 5:

தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
மனக்கவலை மாற்றல் அரிது.                             குறள் 7:

அறன் என்ப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை அஃதும்

பிறன்பழிப்ப தில்லாயின் நன்று. குறள் 49: இல்வாழ்க்கை

அறம் என்று சிறப்பித்துச் சொல்லப்பட்டது இல்வாழ்க்கையே ஆகும்; அதுவும் மற்றவன் பழிக்கும் குற்றம் இல்லாமல் விளங்கினால் மேலும் நன்மையாகும்.

நவீனர் குறள்- 30  அந்தணர் என்போர் அறவோர் வைத்து தமிழ் இலக்கியத்தையும் வள்ளுவத்தையும் சிறுமை செய்து உரை - விளக்கம் கொடுப்பது- அவர்கள் தமிழர் மெய்யியல் மரபை ஏற்காத அன்னிய மதத்தினர்/ அவர் அடிமைகள் என்பது அறவழி சிந்தனையாளர் கருத்து ஆகும்.  அறிவுடையர் எவரும் ஏற்க மாட்டார்கள்.                    

பண்புடைய கண்ணகி வருத்தம் என்ன தெரியுமா? "என்னால் தர்மவான்களுக்கு உணவளிக்க முடியவில்லை. அந்தணரைப் பேண முடியவில்லை. துறவியரை வரவேற்று உபசரிக்க முடியவில்லை. நம்முடைய பழைய மரபுப் பெருமையான விருந்தினரை அழைத்துத் தக்கவற்றைச் செய்யமுடியவில்லை. 

"அறவோர்க்கு அளித்தலும், அந்தணர் ஓம்பலும்

துறவோர்க்கு எதிர்தலும், தொல்லோர் சிறப்பின்

விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை"  (சிலப்பதிகாரம்: கொலைக்களக் காதை: 71-73)

இங்கே அறவோர், அந்தணர், துறவிகள் எனத் தனி தனியாக கூறி உள்ளார். வள்ளுவர் துறவிகள் அறத்தோடே இருக்க வேண்டும் எனவும் இறுதிப் பொருள் அந்தத்தை உணர்ந்தவர் என துறவிகளை அந்தணர் என்றார்.

பண்டைத் தமிழ்  மரபில் அந்தணர்/ பார்ப்பான் என்ற சொல் இறைவனைக் குறிக்கவும் பயன்படுத்து உள்ளனர்.

ஆதி அந்தணன் அறிந்து பரி கொளுவ,
வேத மா பூண் வையத் தேர் ஊர்ந்து,
                ..............அமரர் வேள்விப்
பாகம் உண்ட பைங் கட் பார்ப்பான்  - பரிபாடல் 5ல் -இவை முறையே பிரம்மாவையும், சிவ பெருமானையும் குறிக்கும்

வள்ளுவர்கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தால் தான் பிறப்பு கடலைக் கடக்க இயலும் என்பதில் அந்தணர் என ஆண்டுள்ளது   கடவுளைக் குறிக்கும்.

தலைவன் கூற்று
‘புனலூடு போவது ஓர் பூ மாலை கொண்டை,
எனலூழ் வகை எய்திற்று’ என்று ஏற்றுக்கொண்ட
புனலூடு நாடு அறியப் பூ மாலை அப்பி,
நினைவாரை நெஞ்சு இடுக்கண் செய்யும் கனல்புடன்,
கூடாமுன், ஊடல் கொடிய திறம் கூடினால், 55
ஊடாளோ? ஊர்த்து அலர் வந்து ஊர்ந்து.
என ஆங்கு-
பார்ப்பார் நீராடாது கரையில் நின்ற காரணம்
‘ஈப் பாய் அடு நறாக் கொண்டது, இவ் யாறு’ எனப்
பார்ப்பார் ஒழிந்தார், படிவு.
‘மைந்தர் மகளிர் மண விரை தூவிற்று’ என்று, 60
அந்தணர் தோயலர், ஆறு.
‘வையை தேம் மேவ வழுவழுப்பு உற்றென’
ஐயர், வாய்பூசுறார், ஆறு.  -பரிபாடல்-திரட்டு 2:50-63

அந்தணர்கள் எல்லா மக்களும் சேர்ந்து கொண்டாடும் புதுநீர் விழாவின் போது, கேளிக்கைகளில் கலந்துகொள்ளாது ஒதுங்எயே வாழ்ந்தனர். கள் குடித்தவர்கள் உமிழ்கையில் கள்ளும்; பெண்களும் சிறுவர்கள் பயன்படுத்தும் நறுமணப் பொருட்கள், வழுவழுப்பான தேன் முதலியவை வைகை ஆற்றின் புதுப் புனலில் கலந்து வந்தது ஆகையால் ஒழுக்க நெறிப்பட்ட பார்ப்பனர்கள் புதுப் புனலின் போது வைகையில் குளிப்பதோ- வாய் கொப்பளிப்பதோ இல்லை. இங்கே பார்ப்பனர்- அந்தணர்-ஐயர் என்ற மூன்று பதங்களும் பிராமணர்களைக் குறிக்க சங்க காலத்திலே இருந்தது எனத் தெளிவாகிறது.

குறள் 30ல் துறவிகளை வள்ளுவம் அந்தணர் என அழைத்தது எனில் சங்கப் புலவர் புறநானூறு 6ம் பாடலில் புலவர் காரிக்கிழார் பாண்டிய மன்னன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி புகழ் கூறும்போது 

பணியியர் அத்தை நின் குடையே முனிவர்

முக்கண் செல்வர் நகர் வலம் செயற்கே

இறைஞ்சுக பெரும நின் சென்னி சிறந்த

நான்மறை முனிவர் ஏந்து கை எதிரே 20

இதில் உள்ள முனிவர் என்ற இரண்டுமே அந்தணரை குறிக்க புலவர் பயன்படுத்தி உள்ளார்

அகநானூறு 70ம் பாடலில் இராமர் சேதுக்கரையில் அரக்கன் ராவணனைப் படை எடுக்குமுன் நடத்திய ஆலோசனை

 அகநானூறு 70ம் பாடலில் இராமர் சேதுக்கரையில் அரக்கன் ராவணனைப் படை எடுக்குமுன் நடத்திய ஆலோசனை பற்றி கூறிய சங்கப்பாடல்.

பேராசிரியர் Vaidehi Lambert ஆங்கில உரை

தான் காதல் செய்த போது ஊரார் தூற்றினர், திருமணமான பின்னர் அமைதி ஆகினர் என்பதற்கு உவமையாக ராமாயணக் காட்சி.

தமிழர் வாழ்வின் அங்கமாக ராமாயண தொன்மம் 2000 ஆண்டு மேலாக தொடர்கிறது

செம்பியன் மிலாடுடையான் பத்தாம் நூற்றாண்டு பேளூர் கல்வெட்டு

 பத்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தமிழ் எழுத்து முறையில் செதுக்கப்பட்ட இந்தக் கல்வெட்டின் வரிவாரியான வாசகங்கள் மற்றும் அதற்கான விரிவான விளக்கம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

கல்வெட்டு வாசகங்கள் (வரிசை எண் படி)

​படத்திலுள்ள அச்சடிக்கப்பட்ட பதிப்பின் அடிப்படையில் (பக்கம் 228, எண்: 289):

​ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ

​வீரபாண்டிய

​ன்றலை கொண்ட

​கோப்பரகேசரி

​பன்மற்கு யாண்டு 3

​ஆவது பார்க்கவகோ

​த்ரத்து மிலாடுடையா

​ன் அகலங்கன் ம

​லையராதித்தனான செ

​ம்பியன் மிலாடுடை

​யானேன் துறிவி நா

​ட்டுராளிகளை ஊராளித்திறை

​நாற்கழஞ்சே காலே கொ

​ள்வதாக பூவிலை செய்

​து குடுத்தேன் செம்பி

​யன் மிலாடுடையா

​னேன்

​இது மா

​ற்றுவான்

​ஏழா நரக

​ம் புகுவான்

​கல்வெட்டு விளக்கம்

​இந்தக் கல்வெட்டு சோழர் காலத்து அரசியல் மற்றும் வரி விதிப்பு முறையைப் பற்றி மிக முக்கியமான தகவல்களை வழங்குகிறது.

​1. காலமும் மன்னரும்:

​கல்வெட்டின் தொடக்கத்திலேயே "வீரபாண்டியன் தலை கொண்ட கோப்பரகேசரி" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது இரண்டாம் ஆதித்த சோழனைக் குறிக்கும் (புகழ்பெற்ற ராஜராஜ சோழனின் அண்ணன்). பாண்டிய மன்னன் வீரபாண்டியனைப் போரில் வென்று அவன் தலையைத் துண்டித்ததால் ஆதித்த கரிகாலனுக்கு இந்தப் பட்டம் கிடைத்தது.

​காலம்: ஆதித்தனின் 3-வது ஆட்சியாண்டு, அதாவது சுமார் கி.பி. 959-960 காலகட்டம்.

​2. கல்வெட்டுப் பொறித்தவர்:

​செம்பியன் மிலாடுடையான் (அகலங்கன் மலையராதித்தன்) என்பவர் இந்தக் கட்டளையை வெளியிட்டுள்ளார். இவர் 'பார்க்கவ கோத்திரத்தை' சேர்ந்தவர் மற்றும் 'மிலாடு' (திருக்கோவிலூர் பகுதி) நாட்டைச் சேர்ந்த குறுநில மன்னர் அல்லது உயர் அதிகாரி ஆவார்.

​3. கல்வெட்டின் நோக்கம் (வரி சலுகை):

​இந்தக் கல்வெட்டு ஒரு வரி ஒப்பந்தம் பற்றியது.

​துறிவி நாடு: பேளூரைச் சுற்றியுள்ள அக்காலப் பகுதி 'துறிவி நாடு' என அழைக்கப்பட்டது.

​ஊராளித்திறை: அந்த நாட்டு ஊராளிகள் (நிர்வாகிகள் அல்லது மக்கள்) அரசுக்குச் செலுத்த வேண்டிய ஒரு வகை வரி.

​இந்த வரியாக "நான்கேகால் கழஞ்சு" (நாற்கழஞ்சே காலே) பொன்னை நிர்ணயம் செய்து, அதை 'பூவிலை' (நிலையான விலை/மதிப்பு) செய்து கொடுத்தார். அதாவது, வரி அதிகமாக வசூலிக்கப்படாமல் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

​4. எச்சரிக்கை (சாபம்):

​கல்வெட்டின் இறுதியில், "இது மாற்றுவான் ஏழா நரகம் புகுவான்" என்றுள்ளது. அதாவது, இந்த தர்மத்தை அல்லது வரி நிர்ணயத்தை யாராவது மாற்ற நினைத்தால், அவர்கள் ஏழாவது நரகத்திற்குச் செல்வார்கள் என்று எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது. அக்காலக் கல்வெட்டுகளில் தர்மத்தைப் பாதுகாக்க இத்தகைய எச்சரிக்கைகள் பொதுவானவை.

​வரலாற்று முக்கியத்துவம்:

​புவியியல்: பேளூர் பகுதி அக்காலத்தில் துறிவி நாடு என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.

​பொருளாதாரம்: 'கழஞ்சு' என்பது அக்காலத்து தங்க நாணயத்தின் எடை அளவாகும்.

​அரசியல்: சோழர் பேரரசின் கீழ் மிலாடுடையார்கள் போன்ற குறுநில மன்னர்கள் அதிகாரத்துடன் செயல்பட்டதை இது காட்டுகிறது.

1. 'பூவிலை' என்பதன் பொருள்

​கல்வெட்டில் "பூவிலை செய்து குடுத்தேன்" என்ற வரி மிக முக்கியமானது. 'பூவிலை' என்பது அந்த காலத்தில் நிலவிய ஒரு நிலவரி அல்லது ஒரு ஒப்பந்த விலையை நிரந்தரமாக நிர்ணயம் செய்தலைக் குறிக்கும்.

​அதாவது, காலத்திற்கேற்ப வரிகளை உயர்த்தாமல், "துறிவி நாட்டு ஊராளிகள்" ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை (நாற்கழஞ்சே காலே - 4.25 கழஞ்சு தங்கம்) மட்டும் செலுத்தினால் போதும் என ஒரு நிலையான வரியை இந்த மிலாடுடையான் உறுதி செய்துள்ளார். இது அந்த மக்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு பெரிய சலுகையாகக் கருதப்படுகிறது.

​2. 'செம்பியன் மிலாடுடையான்' யார்?

​இவர் சாதாரண அதிகாரி அல்ல. மிலாடு நாடு என்பது இன்றைய கள்ளக்குறிச்சி, திருக்கோவிலூர் பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. இவர்கள் சோழ மன்னர்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள்.

​இக்கல்வெட்டில் தன்னை "பார்க்கவ கோத்ரத்து" என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

​சோழ மன்னன் ஆதித்த கரிகாலனின் சார்பாக இந்தப் பகுதியில் வரி வசூலிக்கும் அல்லது நிர்வாகம் செய்யும் அதிகாரம் இவருக்கு இருந்ததை இது காட்டுகிறது.

​3. 'நான்கேகால் கழஞ்சு' பொன் எவ்வளவு?

​கழஞ்சு என்பது சங்க காலம் முதலே புழக்கத்தில் இருந்த ஒரு எடை அளவு.

​பொதுவாக ஒரு கழஞ்சு என்பது சுமார் 4.8 கிராம் முதல் 5 கிராம் வரை இருக்கும்.

​இதன்படி பார்த்தால், அந்த ஊர் மக்கள் மொத்தமாகச் சுமார் 20 முதல் 21 கிராம் தங்கம் அளவிலான மதிப்பை வரியாகச் செலுத்த ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

​4. மொழி மற்றும் எழுத்து முறை

​பத்தாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் மொழி வட்டெழுத்து முறையிலிருந்து தற்போதைய தமிழ் எழுத்துக்களின் தொடக்க கால வடிவத்திற்கு (Transitional Script) மாறிக் கொண்டிருந்த காலம். இக்கல்வெட்டில் சில சொற்கள் வட்டெழுத்துச் சாயலில் இருப்பதைக் காணலாம்.

​வரலாற்றுச் சான்று:

​பேளூர் தான்தோன்றீஸ்வரர் கோவில் கல்வெட்டுகள் குறித்து தமிழகத் தொல்லியல் துறை வெளியிட்டுள்ள "சேலம் மாவட்டக் கல்வெட்டுகள்" தொகுதியில் இந்தக் கல்வெட்டு விரிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

​பாண்டியனை வென்ற ஆதித்த கரிகாலனின் கல்வெட்டுகள் இந்தப் பகுதியில் இருப்பது, சோழர்களின் அதிகாரம் கொங்கு நாட்டின் இந்தப் பகுதி வரை ஆழமாகப் பரவியிருந்ததை உறுதிப்படுத்துகிறது.

செம்பியன் மிலாடுடையான் (அகலங்கன் மலையராதித்தன்) பற்றியும், அவருக்கும் வாணகோவரையர்கள் மற்றும் மகதை நாட்டுக்கும் உள்ள தொடர்புகள் குறித்த வரலாற்றுத் தகவல்கள் இதோ:

​1. செம்பியன் மிலாடுடையான் என்பவர் யார்?

​செம்பியன் மிலாடுடையான் என்பவர் கி.பி. 10-ஆம் நூற்றாண்டில் சோழர் ஆட்சிக்காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு குறுநில மன்னர் அல்லது உயர் அதிகாரி ஆவார். இவருடைய இயற்பெயர் அகலங்கன் மலையராதித்தன்.

​மிலாடு நாடு: இவர் 'மிலாடு' (இன்றைய திருக்கோவிலூர் மற்றும் அதன் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகள்) நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்பதாலேயே 'மிலாடுடையான்' என்று அழைக்கப்பட்டார்.

​சோழர் தொடர்பு: இவர் சோழ மன்னர்களுக்கு மிகுந்த விசுவாசத்துடன் இருந்தவர். குறிப்பாக, 'வீரபாண்டியன் தலை கொண்ட கோப்பரகேசரி' என்று அழைக்கப்படும் இரண்டாம் ஆதித்த சோழனின் (ஆதித்த கரிகாலன்) 3-வது ஆட்சியாண்டில் இவர் பேளூர் பகுதியில் வரிச் சலுகை வழங்கிய கல்வெட்டு சான்றாக உள்ளது. 'செம்பியன்' என்ற பட்டம் இவர் சோழ மன்னர்களிடம் பெற்ற உயரிய கௌரவத்தைக் குறிக்கிறது.

​2. வாணகோவரையர்களுடனான தொடர்பு

​இவருக்கும் வாணகோவரையர்களுக்கும் மிக நெருக்கமான வரலாற்றுத் தொடர்பு உண்டு.

​வாணர் குலம்: வாணகோவரையர்கள் என்பவர்கள் 'வாணர்குலத்' தலைவர்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் சோழர்களுக்கும் பாண்டியர்களுக்கும் அடங்கிய குறுநில மன்னர்களாக ஆட்சி செய்தனர்.

​பகுதி மற்றும் உறவு: மிலாடு நாடும், வாணர்களின் மகதை நாடும் புவியியல் ரீதியாக அருகருகே அமைந்திருந்தன. பல காலங்களில் மிலாடுடையார்கள் வாணர்குலத்தோடு திருமண உறவோ அல்லது அரசியல் கூட்டோ கொண்டிருந்தனர். தச்சூர் போன்ற இடங்களில் உள்ள கல்வெட்டுகள் வாணர்குல அரசனின் மகள்கள் மற்றும் அவர்களது கொடைகள் பற்றிப் பேசுகின்றன, இது இந்தப் பகுதியில் மிலாடுடையார் மற்றும் வாணர்களின் செல்வாக்கை உறுதிப்படுத்துகிறது.

​3. மகதை நாட்டுடனான தொடர்பு

​தலைநகரம் ஆறகளூர்: மகதை நாடு என்பது இன்றைய சேலம் மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதி (ஆறகளூர், பேளூர் போன்றவை) மற்றும் கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டப் பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. ஆறகளூர் இதன் தலைநகராக விளங்கியது.

​நிர்வாகத் தொடர்பு: செம்பியன் மிலாடுடையான் வழங்கிய பேளூர் கல்வெட்டு, 'துறிவி நாடு' (மகதை நாட்டின் ஒரு பகுதி) ஊராளிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட வரிச் சலுகையை விவரிக்கிறது.

​மகதை பெருமாள்: பிற்காலத்தில் (12-13 ஆம் நூற்றாண்டு) மகதை நாட்டை ஆண்ட பொன்பரப்பின வாணகோவரையன் (மகதை பெருமாள்) போன்ற மன்னர்கள் செல்வாக்கு பெறுவதற்கு முன்பே, 10-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே செம்பியன் மிலாடுடையான் போன்றவர்கள் இப்பகுதியில் சோழர்களின் பிரதிநிதிகளாக நிர்வாகத்தைச் சீரமைத்து வந்துள்ளனர்.

​சுருக்கமாக: செம்பியன் மிலாடுடையான் என்பவர் ஆதித்த கரிகாலன் காலத்து மிலாடு நாட்டுத் தலைவர். இவர் வாணகோவரையர்களின் ஆட்சிப் பகுதியான மகதை மண்டலத்தின் (குறிப்பாக பேளூர், ஆறகளூர் உள்ளடக்கிய துறிவி நாடு) நிர்வாகத்திலும், வரி விதிப்பிலும் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளார்.

கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்படும் 'ஊராளிகள்' மற்றும் அவர்கள் ஏன் 'திறை' (வரி) செலுத்த வேண்டும் என்பது குறித்த வரலாற்று விளக்கங்கள் இதோ:

​1. ஊராளிகள் என்பவர் யார்?

​'ஊராளி' என்ற சொல் 'ஊர்' + 'ஆளி' (ஆள்பவர்) என்பதிலிருந்து உருவானது. இவர்கள் வெறும் சாதாரண குடிமக்கள் அல்ல; ஒரு கிராமத்தின் அல்லது ஒரு பகுதியின் நிர்வாகப் பொறுப்பில் இருந்த முக்கியக் குடிமக்களைக் குறிக்கும்.

​நிர்வாகப் பொறுப்பு: அந்த ஊரின் நில நிர்வாகம், நீர் மேலாண்மை (குளங்கள், ஏரிகள் பராமரிப்பு) மற்றும் ஊர் சபையைக் கூட்டி முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் இவர்களுக்கு இருந்தது.

​குழு அமைப்பு: பெரும்பாலும் ஒரு ஊரில் உள்ள நில உடமையாளர்கள் அல்லது செல்வாக்கு மிக்க குடும்பங்களின் தலைவர்களே ஊராளிகளாக இருந்தனர். இவர்கள் அரவணைத்துச் செல்லும் 'ஊர் சபை'க்குத் தலைமை தாங்குபவர்களாக விளங்கினர்.

​அரசுக்கும் மக்களுக்கும் இணைப்பு: பேரரசுக்கும் (சோழர்களுக்கும்) அந்த கிராமத்து மக்களுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாகச் செயல்பட்டனர். அரசனின் ஆணைகளைச் செயல்படுத்துவதும், மக்களிடம் வரி வசூலித்து அரசுக்குச் செலுத்துவதும் இவர்களது முக்கியக் கடமை.

​2. அவர்கள் ஏன் திறை (வரி) செலுத்த வேண்டும்?

​'திறை' என்பது பொதுவாக ஒரு மன்னர் மற்றொரு மேலாதிக்க மன்னருக்கு அல்லது ஒரு பகுதி நிர்வாகம் மைய அரசுக்குச் செலுத்தும் வரியாகும். ஊராளிகள் திறை செலுத்த வேண்டியதற்கான காரணங்கள்:

​அரசு பாதுகாப்பு (Protection): பேரரசர் (சோழர்) அந்தப் பகுதிக்கு அந்நியப் படையெடுப்புகளிலிருந்து பாதுகாப்பு வழங்குகிறார். அந்தப் பாதுகாப்பிற்குப் பிரதிபலனாக அந்தப் பகுதி நிர்வாகிகளான ஊராளிகள் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைத் திறையாகச் செலுத்த வேண்டும்.

​நில உரிமை அங்கீகாரம்: அந்தப் பகுதியில் நிலங்களை வைத்து நிர்வாகம் செய்யவும், வரி வசூலிக்கவும் அரசால் ஊராளிகளுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்படுகிறது. இந்த அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான ஒரு 'உரிமக் கட்டணமாக' (Lease or Tax) இந்தத் திறை பார்க்கப்பட்டது.

​நிர்வாகச் செலவுகள்: சாலைகள் அமைத்தல், கோவில்கள் கட்டுதல் மற்றும் போர் வீரர்களின் ஊதியம் போன்ற பொதுவான அரசுச் செலவுகளுக்காக ஒவ்வொரு ஊராட்சியும் ஒரு தொகையை ஒதுக்க வேண்டும்.

​3. இந்தக் கல்வெட்டில் உள்ள சிறப்பு என்ன?

​இக்கல்வெட்டில் செம்பியன் மிலாடுடையான் என்ன செய்துள்ளார் என்றால்:

​"துறிவி நாட்டு ஊராளிகள் ஒவ்வொரு முறையும் எவ்வளவு வரி தர வேண்டும் என்று குழப்பமோ அல்லது அதிகப்படியான சுமையோ இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக, நான்கேகால் கழஞ்சுப் பொன் என்பதை 'பூவிலை' (நிலையான தொகை) ஆக நிர்ணயித்துள்ளார்."

​இது ஒருவகையான நிலவரிச் சீர்திருத்தம். இதன் மூலம் ஊராளிகள் ஆண்டுதோறும் அல்லது குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் எவ்வளவு கட்ட வேண்டும் என்பதில் தெளிவு கிடைத்தது. இது அந்த ஊர் நிர்வாகம் (ஊராளிகள்) நிம்மதியாகச் செயல்பட வழிவகுத்தது.

​இதற்கு மேல் நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை:

​இந்த வரியானது தங்கம் (பொன்) மூலமாகச் செலுத்தப்பட்டது என்பது அந்தப் பகுதியின் பொருளாதாரச் செழிப்பைக் காட்டுகிறது.

​ஊராளிகள் இந்தப் பொன்னைத் திரட்டத் தவறினால், அரசால் நிலங்கள் கையகப்படுத்தப்படும் அல்லது தண்டம் (அபராதம்) விதிக்கப்படும் சூழலும் அன்று இருந்தது.

தமிழகக் கல்வெட்டுகளில், குறிப்பாகக் கொடை அல்லது அரசாணைகளைப் பதிவு செய்யும் கல்வெட்டுகளில், இறுதியில் "சாப உரை" (Punitory Clauses) எழுதப்படுவது ஒரு மரபாகும். நீங்கள் குறிப்பிட்ட கல்வெட்டில் உள்ள "ஏழா நரகம் புகுவான்" என்பது அத்தகைய ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையாகும்.

​இதன் பின்னணியில் உள்ள சுவாரசியமான தகவல்கள் இதோ:

​1. நரகங்களின் வகைப்பாடு

​இந்து மற்றும் சமணப் புராணங்களின்படி நரகங்கள் பல அடுக்குகளாகக் கருதப்படுகின்றன. இதில் 'ஏழாம் நரகம்' என்பது மிக ஆழமான, மிகக் கொடிய தண்டனைகள் நிறைந்த இடமாகக் கருதப்படுகிறது.

​இதனை 'மகா ரௌரவம்' அல்லது 'அந்தமிஸ்ரம்' என்று நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

​"ஏழா நரகம் புகுவான்" என்று எழுதுவதன் மூலம், "இந்தத் தர்மத்தை அல்லது வரி நடைமுறையை எவன் ஒருவன் மாற்றுகிறானோ, அவன் மீள முடியாத பெரும் துயரத்தை அடைவான்" என்று பொதுமக்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் அச்சமூட்டப்பட்டது.

​2. ஏன் இத்தகைய சாபங்கள் எழுதப்பட்டன?

​அந்தக் காலத்தில் கல்வெட்டுகள் என்பவை வெறும் எழுத்துக்கள் மட்டுமல்ல, அவை புனிதமான ஆவணங்கள்.

​பாதுகாப்பு: செப்புப் பட்டயங்கள் அல்லது கல்வெட்டுகளைப் பிற்கால அரசர்களோ அல்லது அதிகாரிகளோ சிதைக்காமல் இருக்கவும், அதில் சொல்லப்பட்ட தர்மம் தலைமுறை கடந்து தொடரவும் இத்தகைய ஆன்மீக ரீதியிலான பயமுறுத்தல் தேவைப்பட்டது.

​சமூக நீதி: ஏழை மக்களுக்கோ அல்லது கோவிலுக்கோ வழங்கப்பட்ட சலுகையை எவரும் பறிக்கக் கூடாது என்பதற்கான ஒரு தார்மீகத் தடையரண் இது.

​3. பிற பொதுவான சாப உரைகள்

​கல்வெட்டுகளில் 'ஏழா நரகம்' தவிர வேறு சில வாசகங்களும் அடிக்கடி இடம்பெறும்:

​"கங்கை ஆற்றங்கரையில் காராம் பசுவைக் கொன்ற பாவத்தில் போவான்" (இது மிகவும் பொதுவான வாசகம்).

​"தன் தாய் தந்தையரைத் தின்ற பாவத்தில் போவான்."

​"பஞ்சமா பாதகங்கள் செய்த பாவத்தை அடைவான்."

​4. இந்த பேளூர் கல்வெட்டில் இதன் முக்கியத்துவம்

​செம்பியன் மிலாடுடையான் இந்த வரியைக் குறிப்பிட்டிருப்பதன் மூலம், அவர் வழங்கிய வரிச் சலுகை (நான்கேகால் கழஞ்சுப் பொன்) என்பது ஒரு சாதாரண உத்தரவு அல்ல, அது ஒரு புனிதமான கட்டளை என்பதை நிறுவுகிறார். ஊராளிகளுக்கு அவர் செய்த இந்த நன்மையை, அவருக்குப் பின் வரும் எந்த அதிகாரியும் மாற்றக் கூடாது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்ததை இது காட்டுகிறது.

​சுருக்கமாக: 'ஏழா நரகம்' என்பது அக்கால மக்களின் அற உணர்வோடும், மறுபிறப்பு மற்றும் பாவ-புண்ணிய நம்பிக்கையோடும் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு சமூகக் கட்டுப்பாடு ஆகும். கல்வெட்டின் சட்டபூர்வமான மதிப்பைக் காட்ட இது பயன்படுத்தப்பட்டது.

*ஆறகளூர் பொன்.வெங்கடேசன்*

சுக்ர நீதி மற்றும் பிரகஸ்பதி சூத்திரம் -சங்க இலக்கியம் கூறும் தமிழர் அறநூல்கள்

 சங்க இலக்கியம் கூறும் தமிழர் அறநூல்கள்

சுக்ர நீதி மற்றும் பிரகஸ்பதி சூத்திரம்: ஒரு விரிவான அறிமுகம்

இந்திய தொன்மையான நீதிசாஸ்திரங்களில் (நீதி நூல்களில்) சுக்ர நீதி (ஷுக்ரநீதி அல்லது ஷுக்ரநீதிசாரம்) மற்றும் பிரகஸ்பதி சூத்திரம் (பிருஹஸ்பதி நீதிசாரம் அல்லது பார்ஹஸ்பத்ய சூத்திரங்கள்) முக்கியமானவை. இவை இரண்டும் அரசியல், ஆட்சி, அறநெறி, பொருளாதாரம், சமூக ஒழுங்கு ஆகியவற்றைப் பற்றிய வழிகாட்டுதல்களை வழங்கும் பழங்கால சமஸ்கிருத நூல்கள். இவை தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையேயான போட்டியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தேவர்களின் குரு பிருஹஸ்பதி (பிரகஸ்பதி) மற்றும் அசுரர்களின் குரு சுக்ராசாரியார் (சுக்ரர்) ஆகியோருக்கு இணைக்கப்பட்டவை.

சுக்ர நீதி (Shukra Niti அல்லது Shukranitisara)

• ஆசிரியர்: சுக்ராசாரியார் (உஷனஸ் என்றும் அழைக்கப்படுபவர்), அசுரர்களின் குரு. புராணங்களின்படி, அவர் சிவனிடமிருந்து சஞ்சீவினி வித்தையைப் பெற்றவர்.
• காலம்: வேத காலம் அல்லது குப்த காலம் (கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டு) என்று சிலர் கூறினாலும், நவீன அறிஞர்கள் இது இடைக்காலம் அல்லது பிற்கால இயற்றம் என்று கருதுகின்றனர் (துப்பாக்கி, பீரங்கி போன்ற குறிப்புகள் இருப்பதால்).
• உள்ளடக்கம்: இது அரசனின் கடமைகள், ஆட்சி முறை, பொருளாதாரம், இராணுவம், அறநெறி ஆகியவற்றை விவரிக்கும் நூல். ஐந்து அத்தியாயங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது (நான்காவது அத்தியாயம் ஏழு பிரிவுகளாக உள்ளது). மொத்தம் சுமார் 2,500 செய்யுள்கள்.
  • மன்னனின் பொறுப்புகள்: மக்களைப் பாதுகாத்தல், குற்றவாளிகளைத் தண்டித்தல்.
  • அறநெறி: சமூக நல்லிணக்கத்திற்கு அறம் அவசியம் என்று வலியுறுத்தல்.
  • பொருளாதாரம்: வரி விதிப்பு, செல்வ மேலாண்மை.
  • இராணுவம்: கோட்டைகள், படை அமைப்பு.
  • பொதுவான நீதிகள்: நல்லவர்களுடன் நட்பு, தீயவர்களைத் தவிர்த்தல்; தானம் செய்தல் ஆனால் பெருமை பாராட்டாதிருத்தல்.
• முக்கியத்துவம்: அரசியல் அறிவியல், பொருளியல் ஆகியவற்றில் இந்தியாவின் பழங்கால அறிவை வெளிப்படுத்தும். கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரத்துடன் ஒப்பிடப்படும்.

பிரகஸ்பதி சூத்திரம் (Brihaspati Sutra அல்லது Barhaspatya Sutras)

• ஆசிரியர்: பிருஹஸ்பதி (பிரகஸ்பதி), தேவர்களின் குரு. வேதங்களில் அக்னியுடன் தொடர்புடையவர்.
• காலம்: மிகப் பழங்காலம் என்று கூறப்பட்டாலும், உள்ள சூத்திரங்கள் பிற்காலத்தில் தொகுக்கப்பட்டவை. சில பகுதிகள் சார்வாக (பொருள்முதல்வாத) தத்துவத்துடன் தொடர்புடையவை.
• உள்ளடக்கம்: இது சூத்திர வடிவில் (குறுகிய வாக்கியங்கள்) உள்ள அரசியல் நீதி நூல். கருட புராணத்தில் "பிருஹஸ்பதி நீதிசாரம்" என்ற பகுதியாக வருகிறது.
  • நல்ல நண்பர்கள் vs எதிரிகள் வேறுபாடு.
  • அரசனின் குணங்கள், அமைச்சர்களின் பண்புகள்.
  • பொருளாதாரம், ஆட்சி விதிகள்.
  • சில பகுதிகள் சார்வாக தத்துவத்தை (வேதங்களை மறுத்தல், பொருள் இன்பம் மட்டுமே) பிரதிபலிக்கின்றன – இது சர்ச்சைக்குரியது.
• முக்கியத்துவம்: அர்த்தசாஸ்திரத்தில் கௌடில்யர் பிருஹஸ்பதியை குறிப்பிடுகிறார். நீதி, அரசியல் ஆகியவற்றில் நடைமுறை அறிவுரைகள்.

இரண்டுக்கும் இடையேயான ஒப்பீடு

• பொதுவான அம்சங்கள்:
  • இரண்டும் நீதிசாஸ்திரங்கள் (Dharmashastra பகுதி).
  • அரசியல், ஆட்சி, அறநெறி ஆகியவற்றை மையப்படுத்தியவை.
  • மன்னன் மக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும், நல்ல ஆலோசகர்களை நியமிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துதல்.
  • கௌடில்ய அர்த்தசாஸ்திரத்துடன் தொடர்புடையவை (பிருஹஸ்பதி அதிகம் குறிப்பிடப்படுகிறார்).
• வேறுபாடுகள்:

  அம்சம்	சுக்ர நீதி	பிரகஸ்பதி சூத்திரம்
  இணைப்பு	அசுரர்களின் குரு (சுக்ரர்)	தேவர்களின் குரு (பிருஹஸ்பதி)
  வடிவம்	செய்யுள்கள் (சுமார் 2500)	சூத்திரங்கள் (குறுகிய வாக்கியங்கள்)
  கவனம்	அறநெறி + நடைமுறை ஆட்சி (தர்மம் முக்கியம்)	நடைமுறை அரசியல் + சில பகுதிகளில் பொருள்முதல்வாதம்
  உதாரணங்கள்	வரி, இராணுவ அமைப்பு, சமூக நல்லிணக்கம்	நண்பர்-எதிரி வேறுபாடு, அமைச்சர் குணங்கள்
  சர்ச்சை	பீரங்கி குறிப்பு (பிற்காலம்?)	சார்வாக தொடர்பு (வேத மறுப்பு?)

இவை இரண்டும் இந்திய அரசியல் சிந்தனையின் முக்கிய பகுதிகள். சுக்ர நீதி அறநெறியை அதிகம் வலியுறுத்துகிறது, பிரகஸ்பதி சூத்திரம் நடைமுறை ரீதியான அரசியலை. இவற்றைப் படிப்பது பழங்கால இந்தியாவின் ஆட்சி முறை, சமூக அமைப்பு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.